نورآباد دهکده من

نیمه های شب آسمان دهکدۀ ما شکوه دیگری دارد. بخصوص در اواسط ماه. نمی دانید، من نمی توانم توصیف کنم و شما نمی توانید تصور کنید که در این شبها ماه و ستارگان و گاهی توده های پفکی ابر در آسمان پاکیزۀ دهکدۀ ما چه هنگامه ای به پا می کنند. آسمان عمق و وسعتی می گیرد که نگو. رنگی پیدا می کند که هیچ نقاشی نمی تواند آن را باز بیافریند و هیچ شاعری نمی تواند آن را توصیف کند. مثل مخمل بسیار لطیفی می شود که میلیون میلیون ستاره روی آن پولک دوزی کرده اند. نو ر ماه را، نه مهتاب را که روی زمین می بینیم، شعاع نور را که از ماه ساطع می شود و بر تکه های ابر می تابد یا از کناره های آن می گذرد و بر زمینۀ کبود آسمان ستونهای نورانی پدید می آورد می توانی به چشم ببینی. تنها در این شبهاست که درمی یابی نور روز تا چه حد دید ما را محدود می کند و عظمت جهان را از ما می پوشاند.