دُعای ابوحَمزۀ ثُمالی (بخش بیستم)

[aparat id=”thEyC”]

دُعای ابوحَمزۀ ثُمالی (بخش بیستم)

روایتی از حضرت امام سجّاد (علیه‌السلام)

با ترجمه فارسی: غلامعلی حدّاد عادل

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

فَیَا مَوْلایَ وَ یَا مُوَمَّلِی وَ یَا مُنْتَهَی سُوْلِی فَرِّقْ بَیْنِی وَ بَیْنَ ذَنْبِیَ الْمَانِعِ لِی مِنْ لُزُومِ طَاعَتِکَ

فَاِنَّمَا اَسْاَلُکَ لِقَدِیمِ الرَّجَاءِ فِیکَ وَ عَظِیمِ الطَّمَعِ مِنْکَ الَّذِی اَوْجَبْتَهُ عَلَی نَفْسِکَ مِنَ الرَّاْفَهِ وَ الرَّحْمَهِ فَالْاَمْرُ لَکَ وَحْدَکَ لا شَرِیکَ لَکَیا وَ الْخَلْقُ کُلُّهُمْ عِیَالُکَ وَ فِی قَبْضَتِکَ وَ کُلُّ شَیْ ءٍ خَاضِعٌ لَکَ تَبَارَکْتَ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ

اِلَهِی ارْحَمْنِی اِذَا انْقَطَعَتْ حُجَّتِی وَ کَلَّ عَنْ جَوَابِکَ لِسَانِی وَ طَاشَ عِنْدَ سُوَالِکَ اِیَّایَ لُبِّی

فَیَا عَظِیمَ رَجَایِی لا تُخَیِّبْنِی اِذَا اشْتَدَّتْ فَاقَتِی وَ لا تَرُدَّنِی لِجَهْلِی وَ لا تَمْنَعْنِی لِقِلَّهِ صَبْرِی اَعْطِنِی لِفَقْرِی وَ ارْحَمْنِی لِضَعْفِی