نویسنده

دکتر غلامعلی افروز

دکتر غلامعلی افروز (زادهٔ ۵ آذر ۱۳۲۹ در تهران) روان‌شناس و استاد ممتاز دانشگاه تهران است که به‌عنوان چهرهٔ ماندگار روان‌شناسی ایران شناخته می‌شود. او در مهر ۱۳۴۸ وارد دانشگاه تهران شد و در بهمن ۱۳۵۱ با رتبهٔ اول مقطع کارشناسی رشتهٔ روان‌شناسی فارغ‌التحصیل گردید. سپس با بورس تحصیلی دانشگاه تهران، دورهٔ کارشناسی ارشد و دکتری روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی را در دانشگاه ایالتی میشیگان گذراند و نخستین فارغ‌التحصیل ایرانی در این رشته در آن دانشگاه شد. افروز در سال ۱۳۷۱ به درجهٔ استادی رسید، در ۱۳۷۳ استاد نمونهٔ دانشگاه‌های کشور انتخاب شد و در ۱۳۸۸ به‌عنوان نخستین استاد ممتاز دانشگاه تهران برگزیده گردید. او همچنین در سال ۲۰۰۸ برای پژوهش دربارهٔ نشانگان داون برندهٔ جایزهٔ سازمان بهداشت جهانی شد و در ۱۳۹۳ یکی از برگزیدگان جایزهٔ علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان بود. افروز در کنار فعالیت دانشگاهی، مسئولیت‌های اجرایی و سیاست‌گذاری متعددی داشته است: مدتی ریاست دانشکدهٔ روان‌شناسی دانشگاه تهران، ریاست دانشگاه تهران (۱۳۷۲–۱۳۷۳)، معاون وزیر آموزش و پرورش و رئیس سازمان آموزش و پرورش کودکان استثنایی (۱۳۷۰–۱۳۷۲)، رئیس سازمان نظام روان‌شناسی و مشاورهٔ جمهوری اسلامی ایران (۱۳۸۳–۱۳۹۱)، مشاور وزیر آموزش و پرورش، کاردار سفارت ایران در بریتانیا در سال‌های اول پس از انقلاب، عضو شورای سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی و عضو شورای عالی جوانان. او همچنین در چند کار هنری به‌عنوان روان‌شناس تربیتی نظارت و همکاری داشته است. این گسترهٔ مسئولیت‌ها نشان می‌دهد که او نه‌تنها پژوهشگر، بلکه مدیر و سیاست‌گذاری مؤثر در حوزهٔ آموزش و روان‌شناسی بوده است. پژوهش‌ها و تألیفات افروز عمدتاً در زمینهٔ روان‌شناسی تربیتی، روان‌شناسی کودکان استثنایی، خانواده، ازدواج، افسردگی، روابط زن و شوهر، اختلالات رفتاری و توان‌بخشی است. او ده‌ها کتاب و مقاله منتشر کرده و در ترجمه و تألیف متون روان‌شناسی نیز فعال بوده است. آثار او معمولاً با تأکید بر کاربردی بودن و پیوند با ارزش‌ها و فرهنگ اسلامی نوشته شده‌اند و برای والدین، معلمان و مشاوران قابل استفاده‌اند. او همچنین در پژوهش‌های مربوط به هوش و خلاقیت، سندرم داون و کودکان آهسته‌گام سهم داشته است. دفتر نشر فرهنگ اسلامی چند اثر از غلامعلی افروز را منتشر کرده است: «مبانی روانشناختی احساس آرامش و تجربهٔ خوشبختی»، «مبانی روان‌شناختی همسران دل‌آرام و حقوق عاطفی فرزندان»، «مبانی روان‌شناختی انتخاب همسر دل‌آرام و ازدواج ماندگار»، «مبانی روان‌شناختی افسردگی» و «مبانی روانشناختی رابطهٔ زن و شوهر». این عناوین نشان می‌دهند که او به پیوند میان سلامت روان، خانواده و ارزش‌های اخلاقی و دینی توجه داشته و تلاش کرده است مفاهیم روان‌شناسی را در قالبی قابل فهم برای خوانندهٔ عمومی ارائه دهد. مجموعهٔ «مبانی روان‌شناختی» او در واقع تلاشی برای تبیین مسائل خانواده و فرد از منظر علمی و در عین حال نزدیک به نیازهای جامعهٔ ایرانی است. غلامعلی افروز از چهره‌های برجستهٔ روان‌شناسی کاربردی در ایران معاصر است. اهمیت او تنها در شمار کتاب‌هایش نیست، بلکه در تلاش پیوسته‌اش برای بهبود وضعیت کودکان استثنایی، توانمندسازی خانواده‌ها و ارتقای سواد روان‌شناختی جامعه نهفته است. آثار منتشرشدهٔ او با دفتر نشر فرهنگ اسلامی نیز در این مسیر قرار دارند و خواننده را با مفاهیمی چون آرامش، خوشبختی، افسردگی، انتخاب همسر و رابطهٔ زوجین آشنا می‌سازند. برای خواننده‌ای که به روان‌شناسی خانواده و تربیت علاقه دارد، آثار او نقطهٔ آغازی مناسب برای فهم مسائل روزمرهٔ زندگی فردی و خانوادگی است.

۱۱

عنوان کتاب

۰

مطلب در مجله